Wat is
immunologie?
Het
immuunsysteem is een verdedigingssysteem in ons lichaam die als doel heeft om externe en interne ziekteverwekkers te bestrijden. Deze ziekteverwekkers kunnen indringers, gifstoffen en kankercellen zijn. Als de immuunsysteem in ideale omstandigheden is kan die de ziekteverwekkers en kankercellen verdedigen, het moet in balans blijven zodat de indringers ons lichaam niet aanvallen. De organen die hierbij een rol spelen is de appendix, beenmerg, milt, lymfevatenstelsel (lymfekleren en lymfevaten), thymus , amandelen en adenoiden en natuurlijk het bloedvatenstelsel.
Deze balans wordt verstoord bij auto-immuunziekten zoals reumatoïde artritis,
multiple sclerose en diabetes type 1.
Huid en slijmvliezen
Er zijn verschillende verdedigingsmechanismen in ons lichaam. Als eerste barrière is het huid en slijmvliezen. Onze huid schakelt de indringers van buiten af uit. Het verhindert bijvoorbeeld de micro-organismen in ons lichaam binnendringen. Hiernaast maken slijmvliezen in onze darmen en luchtwegen een deel uit van onze immuunsysteem. In sommige plaatsen is onze lichaam niet beschermd: mond, neus, ogen,... Daar zorgen de trilhartjes en traanvocht voor de nodige hindernissen.
Macrofagen en lymfocyten
Hoewel er een fysieke belemmering is, slagen sommige micro-organismen toch om in ons lichaam binnen te dringen. Gelukkig beschikken wij over een immuunsysteem. De belangrijkste factoren hier zijn de macrofagen en lymfocyten (witte bloedcellen). De macrofagen vernietigen lichaamsvreemde micro-organismen en maken hierbij geen specifieke keuze en vallen op elke indringer en vernietigen die. De witte bloedcellen daarentegen werken wel specifieker. Ze kunnen aanvallen op één specifiek micro-organisme en werken uitsluitend bij die indringer en niet bij een andere.
Ons immuunsysteem heeft een geheugen. Wanneer een indringer in ons lichaam binnenvalt gaan er allerlei afweercellen naar die plek om de indringer uit te schakelen. Wanneer de afweercellen zijn werk gedaan hebben gaan de meesten dood, er blijven slechts enkelen over dat zijn de T-lymfocyten. De T-lymfocyten zijn de bijzondere afweercellen, ze onthouden elke indringer die ooit in ons lichaam was. Op deze manier kunnen ze de volgende keer sneller reageren op die ziekteverwekker. Dus wanneer de zelfde ziekteverwekkers in ons lichaam binnendringen zijn we beter voorbereid, want onze immuunsysteem herkent ze nog van de vorige aanval.
De aanmaak van deze stoffen
Witte bloedcellen worden aangemaakt in de beenmerg en ontwikkelen zich later tot B- en T-lymfocyten. Ze ontwikkelen zich voort en hebben elk hun eigen specifieke manier van verdedigen. De B-lymfocyten maken speciale eiwitten aan, namelijk antilichamen. Die reageren tegen vreemde indringers of antigenen . Ze herkennen de indringer en gaan een specifieke verbinding vormen: op één antigeen past één soort antilichaam. Deze kunnen ook de levenscyclus van de indringer blokkeren, zo kan het zicht niet meer vermenigvuldigen. Aan de ene kant geeft de binding ook een signaal aan de macrofagen om de indringer te vernietigen.
T-lymfocyten
Ze spelen een rol bij de immuunreactie dat niet wordt uitgevoerd. Er zijn T-helpercellen die instaan voor de activering van de B-lymfocyten. Dit gebeurd door T-helpercellen, zoals lymfokines en interleukines, speciale signaalstoffen. Hiernaast zijn er ook T-killercellenn ze zorgen voor de opruiming van lichaamseigen cellen, geïnfecteerd door virussen.
Hier nog een bijpassend wetenschappelijk animatie over de werking van ons immuunsysteem.
Wat is immunologie?
Het immuunsysteem is een verdedigingssysteem in ons lichaam die als doel heeft om externe en interne ziekteverwekkers te bestrijden. Deze ziekteverwekkers kunnen indringers, gifstoffen en kankercellen zijn. Als de immuunsysteem in ideale omstandigheden is kan die de ziekteverwekkers en kankercellen verdedigen, het moet in balans blijven zodat de indringers ons lichaam niet aanvallen. De organen die hierbij een rol spelen is de appendix, beenmerg, milt, lymfevatenstelsel (lymfekleren en lymfevaten), thymus , amandelen en adenoiden en natuurlijk het bloedvatenstelsel.
Deze balans wordt verstoord bij auto-immuunziekten zoals reumatoïde artritis,
multiple sclerose en diabetes type 1.
Huid en slijmvliezen
Er zijn verschillende verdedigingsmechanismen in ons lichaam. Als eerste barrière is het huid en slijmvliezen. Onze huid schakelt de indringers van buiten af uit. Het verhindert bijvoorbeeld de micro-organismen in ons lichaam binnendringen. Hiernaast maken slijmvliezen in onze darmen en luchtwegen een deel uit van onze immuunsysteem. In sommige plaatsen is onze lichaam niet beschermd: mond, neus, ogen,... Daar zorgen de trilhartjes en traanvocht voor de nodige hindernissen.
Macrofagen en lymfocyten
Hoewel er een fysieke belemmering is, slagen sommige micro-organismen toch om in ons lichaam binnen te dringen. Gelukkig beschikken wij over een immuunsysteem. De belangrijkste factoren hier zijn de macrofagen en lymfocyten (witte bloedcellen). De macrofagen vernietigen lichaamsvreemde micro-organismen en maken hierbij geen specifieke keuze en vallen op elke indringer en vernietigen die. De witte bloedcellen daarentegen werken wel specifieker. Ze kunnen aanvallen op één specifiek micro-organisme en werken uitsluitend bij die indringer en niet bij een andere.
Ons immuunsysteem heeft een geheugen. Wanneer een indringer in ons lichaam binnenvalt gaan er allerlei afweercellen naar die plek om de indringer uit te schakelen. Wanneer de afweercellen zijn werk gedaan hebben gaan de meesten dood, er blijven slechts enkelen over dat zijn de T-lymfocyten. De T-lymfocyten zijn de bijzondere afweercellen, ze onthouden elke indringer die ooit in ons lichaam was. Op deze manier kunnen ze de volgende keer sneller reageren op die ziekteverwekker. Dus wanneer de zelfde ziekteverwekkers in ons lichaam binnendringen zijn we beter voorbereid, want onze immuunsysteem herkent ze nog van de vorige aanval.
De aanmaak van deze stoffen
Witte bloedcellen worden aangemaakt in de beenmerg en ontwikkelen zich later tot B- en T-lymfocyten. Ze ontwikkelen zich voort en hebben elk hun eigen specifieke manier van verdedigen. De B-lymfocyten maken speciale eiwitten aan, namelijk antilichamen. Die reageren tegen vreemde indringers of antigenen . Ze herkennen de indringer en gaan een specifieke verbinding vormen: op één antigeen past één soort antilichaam. Deze kunnen ook de levenscyclus van de indringer blokkeren, zo kan het zicht niet meer vermenigvuldigen. Aan de ene kant geeft de binding ook een signaal aan de macrofagen om de indringer te vernietigen.
T-lymfocyten
Ze spelen een rol bij de immuunreactie dat niet wordt uitgevoerd. Er zijn T-helpercellen die instaan voor de activering van de B-lymfocyten. Dit gebeurd door T-helpercellen, zoals lymfokines en interleukines, speciale signaalstoffen. Hiernaast zijn er ook T-killercellenn ze zorgen voor de opruiming van lichaamseigen cellen, geïnfecteerd door virussen.
Hier nog een bijpassend wetenschappelijk animatie over de werking van ons immuunsysteem.
Immunologie bij diabetes
Zoals vermeld is diabetes een stofwisselingsziekte. Het is een ziekte met te veel suiker (glucose) in het bloed. Het hormoon insuline heeft hierbij een belangrijke rol, het houdt de hoeveelheid glucose in het bloed op peil.
Insuline wordt aangemaakt in de alvleesklier, in de eilandjes van Langerhans die verspreid liggen in de alvleesklier.
Diabetes wordt veroorzaakt omdat er weinig insuline aanwezig is in het bloed, daardoor stijgt de hoeveelheid suiker in het bloed. Langdurige stijging van glucose is schadelijk voor het lichaam en kan leiden tot ernstige complicaties zoals hart- en vaatziekten.
De meest bekende vormen van diabetes mellitus is type 1 en type 2.
Op deze site gaan we ons meer focussen op diabetes type 1.
Hoe begint het allemaal
Vaak begint diabetes op jongere leeftijd. Het kan beginnen met flink ziek zijn. Eigenlijk is er een ontsteking in de eilandjes van Langerhans. Omdat het eigen afweersysteem zich richt tegen de insuline producerende cellen van de alvleesklier ontstaat er een ontstekingsreactie waardoor er geen insuline meer wordt aangemaakt in de eilandjes van Langerhans.
Erfelijke vatbaarheid speelt hierbij ook een rol. Als één van de ouders diabetes mellitus type heeft is er 3-6% kans dat kinderen het ook ook hebben.